Stycze艅 na Jurze ma w sobie co艣 z oddechu wstrzymanego na chwil臋 d艂u偶ej ni偶 zwykle. To czas, gdy krajobraz przestaje m贸wi膰 g艂o艣no, a zaczyna szepta膰. Ska艂y stoj膮 nagie i jasne, lasy rzedn膮, 艣cie偶ki pustoszej膮, a wszystko to sprawia wra偶enie, jakby Jura cofa艂a si臋 o krok, pozwalaj膮c zobaczy膰 to, co przez reszt臋 roku ginie pod warstw膮 zieleni, ruchu i d藕wi臋k贸w. W tej ciszy 艂atwiej us艂ysze膰 nie tylko w艂asne my艣li, ale i echo dawnych opowie艣ci, kt贸re przez pokolenia kr膮偶y艂y po wsiach, przysi贸艂kach i jurajskich dolinach. Dla ludzi mieszkaj膮cych tu kiedy艣 stycze艅 nie by艂 miesi膮cem pustym ani martwym. Przeciwnie, mia艂 swoje znaczenie, rytm i symbolik臋. By艂 czasem domowym, skupionym wok贸艂 izby, pieca i wsp贸lnego bycia razem. Prace w polu ust臋powa艂y miejsca obserwacji, rozmowie i uwa偶no艣ci. To w艂a艣nie wtedy kol臋dy wybrzmiewa艂y najmocniej, nie tylko jako pie艣ni religijne, ale jako no艣niki dawnych sens贸w, 偶ycze艅 i zakl臋膰 na nadchodz膮cy rok. Kol臋dowanie by艂o wydarzeniem spo艂ecznym, obrz...
Komentarze
Prze艣lij komentarz