Styczeń na Jurze ma w sobie coś z oddechu wstrzymanego na chwilę dłużej niż zwykle. To czas, gdy krajobraz przestaje mówić głośno, a zaczyna szeptać. Skały stoją nagie i jasne, lasy rzedną, ścieżki pustoszeją, a wszystko to sprawia wrażenie, jakby Jura cofała się o krok, pozwalając zobaczyć to, co przez resztę roku ginie pod warstwą zieleni, ruchu i dźwięków. W tej ciszy łatwiej usłyszeć nie tylko własne myśli, ale i echo dawnych opowieści, które przez pokolenia krążyły po wsiach, przysiółkach i jurajskich dolinach. Dla ludzi mieszkających tu kiedyś styczeń nie był miesiącem pustym ani martwym. Przeciwnie, miał swoje znaczenie, rytm i symbolikę. Był czasem domowym, skupionym wokół izby, pieca i wspólnego bycia razem. Prace w polu ustępowały miejsca obserwacji, rozmowie i uważności. To właśnie wtedy kolędy wybrzmiewały najmocniej, nie tylko jako pieśni religijne, ale jako nośniki dawnych sensów, życzeń i zaklęć na nadchodzący rok. Kolędowanie było wydarzeniem społecznym, obrz...